Mack

Mack

Vandaag zou Mack jarig zijn. Een paar weken geleden is hij tot mijn grote verdriet echter overleden. Omdat ik vind dat Mack toch nog een plaatsje op mijn blog verdient deel ik vandaag zijn verhaal.

In januari 2016 liep ik een dierenwinkel binnen om een clicker voor mijn paard te kopen. Omdat ik het altijd niet kan laten liep ik ook nog even langs de dierenverblijven, en daar zat Mack. Hij zat bang in een hoekje ineen gedoken en op de ruit van zijn hokje zat een papiertje: “cavia man, €10”. Bij navraag bij de verkoper bleek dat hij ‘te oud’ was om verkocht te worden: kinderen wouden hem niet meer omdat hij te groot was. Gelukkig wou ik hem wel, hij mocht mee naar huis.

Anderhalf jaar lang heb ik getwijfeld, laat ik hem castreren… of doe ik dat niet? Eerst heb ik geprobeerd om er een ander beertje bij te zetten, een castraat maar dat werkte niet. Mack moest niets van hem hebben. De eventuele castratie werd maar uitgesteld en uitgesteld. Alleen ja, binnenkort komt de cavia van mijn nichtje, een zeugje, voor een half jaar bij me wonen en ik wil ze toch echt bij elkaar hebben… Dus toch maar die castratie, hoewel ik er heel erg bang voor was.

Vrijdag 22 september was het dan zo ver. Mack werd gecastreerd. Ik heb de hele dag in spanning op school gezeten. Na school gelijk naar huis om te kijken hoe Mack zich voelde. Hij was nog wat suf, maar op zaterdag en zondag huppelde hij alweer vrolijk door mijn kamer heen. Ik maakte me geen zorgen meer.
Maandagavond 25 september, toen ik aan mijn bureau zat, keek ik naast me onder de verwarming en het was leeg. Mack zat in zijn kooi en dat was vreemd. Ik gaf hem zijn medicijnen en vlak daarna begon hij weer vrolijk door zijn kooi te wandelen. Mijn conclusie was dat hij waarschijnlijk last had van de operatiewond. Nog weer 24 uur later, Mack zat alweer stilletjes in zijn huisje. Toen ik hem eruit haalde om zijn medicijnen te geven begon hij hard te piepen. Mack had echt pijn.
Woensdagochtend 27 september, ik ben voor school nog naar de dierenarts geweest met hem. Zijn vacht was dof en hij had ondertemperatuur. De dierenarts vreesde voor zijn leven en gaf hem een injectie met antibiotica. Waarschijnlijk had hij een infectie in zijn buikje. Voor ik naar school moest heb ik hem nog een uur op schoot gehouden met warme kruiken om hem op te warmen. Toen ik naar school moest heb ik hem in zijn huisje gestopt met warme kruiken, een dekentje en een kus op zijn hoofd. Om half 4 appte mijn broertje: “hij beweegt nog, zijn kruiken zijn warm”. Ik had alle hoop maar stiekem wist ik toen ik naar school ging al dat ik hem niet meer levend mee zou maken.

Toen ik in de trein naar huis zat belde mijn moeder. “Ik heb slecht nieuws.” Toen ze bij hem kwam, om kwart voor 6, was hij net overleden. Mack is 1 jaar en 11 maand oud geworden. Ik heb veel te kort van hem mogen genieten en het gemis is enorm.
Hij liep altijd los door mijn kamer, de drempel is akelig leeg als ik boven kom. Op zondagochtend mocht hij altijd bij me in bed wat hij fantastisch vond. Zodra ik zijn hok openmaakte vanuit mijn bed kwam hij gelijk naar me toe om lekker te knuffelen en bij me in bed te liggen. Als ik aan m’n huiswerk zat lag hij naast me onder de verwarming, viel hij mijn tenen aan, lag hij naast me op mijn bureaustoel of liep hij over het toetsenbord van mijn laptop. Als hij andijvie kreeg, was hij zo ontzettend blij dat hij niet wist wat hij met zichzelf aanmoest. Mack was een prachtig dier met een fantastisch karakter. Ik ben mezelf zo dankbaar dat ik die dag toevallig de dierenwinkel in liep waardoor ik anderhalf jaar lang van hem heb mogen genieten. Rust zacht, lieve Mack. Till we meet again…

Mack

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Sluit Menu