Puck

Vandaag precies een jaar geleden overleed Mack. Een paar dagen later haalde ik Puck uit een cavia-opvang om me gezelschap te houden. Vandaag vertel ik over het jaar dat Puck bij me woonde, want haar verhaal kwam drie weken geleden onverwachts tot een einde.

Zoals ik in het intro hierboven al zei, haalde ik Puck uit een cavia-opvang. Ik had deze opvang op Facebook gevonden en had een afspraak gemaakt voor een andere cavia. Toen ik voor het hok zat waar die cavia in zat, zag ik Puck zitten. Zodra ik haar zag wist ik dat ze mee naar huis ging. Ze was een behoorlijk grote cavia met enorm veel haar. De mensen van de opvang hadden haar haren kort geknipt omdat haar vacht vol met knopen zat. Bij de opvang schatten ze Puck net iets ouder dan een jaar.

De eerste paar maanden heeft Puck samen gezeten met Lotje, de cavia van mijn nichtje. Lotje kwam logeren omdat mijn nichtje voor een paar maanden naar Suriname ging om stage te lopen. Toen Lotje weer naar huis ging, had ik er een nieuw vriendinnetje voor Puck bij gehaald: Roos. Roos was een echt jonge cavia en ik was doodsbang toen ik die twee bij elkaar zette. Wat zou er gebeuren? Ik bleef in de buurt zodat ik Puck weg kon halen mocht ze aanvallen. Die angst was compleet ongegrond, Puck zag Roos en ging gelijk in moeder-modus. Het was onwijs schattig om te zien!

Puck kon onwijs hard fluiten. Zodra ze iemand op de trap hoorde, zodra ze plastic hoorde ritselen, alles was genoeg om Puck aan het fluiten te krijgen. Soms floot ze zo hard dat we het in de keuken konden horen ondanks dat zij op zolder zit. Daarnaast was Puck ook heerlijk lui. Ze vond het prachtig om languit in het hok te liggen en om ondertussen een berg andijvie naar binnen te schuiven. Zodra ik haar uit het hok haalde en op de grond zette sprong ze direct weer terug in het hok om weer te gaan eten. Ze had er een hekel aan om opgetild te worden maar ze vond het heerlijk als ik haar kopje kriebelde terwijl ze in het hok zat. Als Roos een energie-uitbarsting kreeg begon Puck gelijk boos te knorren. Door dit gedrag vermoedde ik dat Puck niet ‘iets’ ouder dan een jaar was, maar een stuk ouder.

Ondanks dat ik vermoedde dat ze een stuk ouder was, kwam haar overlijden totaal onverwachts. Op donderdagavond floot ze nog heel enthousiast toen ik naar boven kwam, en later ook toen mijn moeder naar boven kwam. Op vrijdag was ze overleden.

Haar overlijden voelt heel dubbel. Ik mis haar blije koppie en haar vrolijke gefluit maar Roos is ineens compleet opgebloeid. Ze stuitert weer door het hok, doet soms een voorzichtige poging om ook te fluiten en eet alle groentes op die ik haar voorschotel. Ondanks dat ik zo kort van Puck heb mogen genieten ben ik heel blij dat ik haar een goed laatste jaar heb kunnen geven.

Geef een reactie

Sluit Menu